Urodzony: 8 marca 1930 r. w Warszawie. Zmarły: 28 lipca 2019 r. w Warszawie.

Cmentarz Wojskowy na Powązkach: A II-9-11

Inżynier budownictwa lądowego, rektor Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie budownictwa lądowego, geotechniki i mechaniki gruntów. Studia rozpoczął w 1950 r. na Wydziale Budownictwa Lądowego PW, uzyskując w 1954 r. dyplom inżyniera budownictwa lądowego. W latach 1954-1956 studiował na Wydziale Budownictwa Przemysłowego PW, uzyskując stopień magistra inżyniera budownictwa przemysłowego. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1964 r., habilitację w 1967 r., w 1970 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1975 r. profesorem zwyczajnym.

Z Politechniką Warszawską związany był od 1953 r., początkowo jako asystent w Katedrze Mechaniki Gruntów i Fundamentowania na Wydziale Budownictwa Przemysłowego, od 1960 r. w Katedrze Geotechniki na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej jako starszy asystent, adiunkt i docent etatowy. Obok działalności naukowo-dydaktycznej prowadził także działalność projektową, organizacyjną i administracyjną. W latach 1953–1954 uczestniczył w pracach przy budowie Dworca Centralnego, następnie w latach 1956–1957 pracował jako starszy projektant w Biurze Projektów Konstrukcji Stalowych Budownictwa. W połowie lat 60. zorganizował Katedrę Mechaniki Gruntów i Fundamentowania w Olsztynie i Lublinie. W kolejnych latach pełnił funkcje kierownicze w Politechnice Warszawskiej – najpierw jako kierownik działu technicznego (1958–1961), dyrektor techniczny administracji PW (1961–1962). W latach 1970-1986 dyrektor Instytutu Dróg i Mostów na Wydziale Inżynierii Lądowej PW, a także kierownik Zakładu Geotechniki – następnie Zakładu Geotechniki i Budowli Podziemnych. W latach 1960-1980 doradzał jako konsultant naukowy w zakresie geotechniki i budownictwa wodnego. Funkcję rektora Politechniki Warszawskiej objął w 1985 r. sprawując ją do 1988 r. Po zakończeniu kadencji, w latach 1988–1989 pełnił funkcję ministra – kierownika Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń. Uczestniczył także w pracach organów doradczych państwa oraz organizacji naukowych i technicznych w kraju i za granicą. Pełnił funkcje przewodniczącego i członka rad naukowych wielu instytutów oraz ośrodków badawczych. Prezes Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w latach 2002-2010, a także członek m.in. Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Międzynarodowego Stowarzyszenia Mechaniki Gruntów i Fundamentowania ISSMFE. Działał społecznie m.in. w Krajowej Radzie Nauki ZNP, w Polskim Komitecie UNICEF w tym jako wiceprezes Kapituły Orderu Uśmiechu, w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. Wolnomularz. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrnym i Złotym Medalem za Zasługi dla obronności kraju. Uhonorowany Złotą Odznaką Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Wykaz zmarłych rektorów Politechniki Warszawskiej, oprac. E. Borysowicz, Warszawa 2015.

J. Szymczak, J. Nowicki, Z żałobnej karty – profesor Zbigniew Grabowski, www.sep.com.pl [dostęp 26.03.2026]

A. Siemińska-Lewandowska, W. Radomski, prof. zw. dr. hab. inż. Zbigniew Grabowski, geotechnika.org.pl [dostęp 26.03.2026]