Urodzony: 28 stycznia 1926 r. w Poznaniu. Zmarły: 7 marca 2023 r. w Warszawie.

Cmentarz Ewangelicko-Augsburski w Warszawie sektor Al24/1/1

Inżynier elektryk, automatyk, współtwórca teorii systemów i nauki o sterowaniu, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej. W czasie II wojny światowej kształcił się w ramach tajnego nauczania, zdając maturę w 1944 r. w Warszawie. Był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem powstania warszawskiego. Po jego upadku przebywał w niemieckim obozie jenieckim, skąd powrócił do kraju w 1945 r.

W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1949 r. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1954 r., w 1957 r. został docentem, w 1962 r. profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 r. profesorem zwyczajnym. W 1948 r. podjął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Miernictwa Elektrycznego. Pracując na stanowisku adiunkta zorganizował i kierował Katedrą Automatyki i Telemechaniki na Wydziale Łączności, przekształconą później w Instytut Automatyki, którym kierował do 1981 r. W latach 60. i 70. odbywał staże i wyjazdy naukowe m.in. w Stanach Zjednoczonych, Austrii, Niemczech i we Włoszech. 11 kwietnia 1981 r. został wybrany rektorem Politechniki Warszawskiej w pierwszych po wielu latach wolnych wyborach władz uczelni. W trudnym okresie stanu wojennego odegrał istotną rolę w utrzymaniu ciągłości funkcjonowania uczelni i łagodzeniu napięć społecznych. W 1985 r. został odwołany ze stanowiska decyzją władz państwowych. Po zakończeniu działalności rektorskiej aktywnie uczestniczył w życiu publicznym i naukowym. W latach 1986–1990 był przewodniczącym Prymasowskiej Rady Społecznej, uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w 1989 r., a następnie pełnił funkcję senatora I i II kadencji. Był także członkiem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym „Solidarności”. W latach 1991–2009 kierował reaktywowaną Kasą im. Józefa Mianowskiego jako jej prezes, inicjując i rozwijając programy stypendialne umożliwiające zagranicznym naukowcom, szczególnie z Europy Środkowo-Wschodniej, odbywanie staży badawczych w Polsce. Autor licznych prac naukowych z zakresu automatyki i teorii sterowania, w tym badań nad systemami wielopoziomowymi i sterowaniem hierarchicznym. Jego teorie i metody znalazły zastosowanie w sterowaniu systemami wodno–gospodarczymi, przynosząc mu uznanie w kraju i za granicą. Pełnił liczne funkcje naukowe również poza Politechniką Warszawską. Był m.in. przewodniczącym Komitetu Edukacji Międzynarodowej Federacji Automatyki oraz Rady Naukowej Przemysłowego Instytutu Automatyki i Pomiarów. Od 1971 r. był członkiem korespondentem, a od 1986 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Doktor honoris causa: City University w Londynie (1984), Politechniki Warszawskiej (1996), Politechniki Gdańskiej (1997) i Technische Universität Ilmenau (1998). Wielokrotnie odznaczany m.in. Orderem Orła Białego, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Edukacji Narodowej, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym i Medalem „Zasłużonemu dla Kościoła i Narodu”. Senat Uczelni w 2015 r. uhonorował Profesora okolicznościowym złotym medalem 100-lecia Odnowienia Tradycji. Pięć lat później w 2020 r. prof. W. Findeisen otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Stołecznego Warszawy.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Opracowanie biograficzne Instytutu Automatyki i Informatyki Stosowanej

Nekrolog W. Findeisena