Urodzony: 20 października 1909 r. w Antonowie na Litwie. Zmarły: 6 maja 1989 r. w Warszawie.

Cmentarz Wojskowy na Powązkach: II C 28–5–5

Inżynier elektrotechnik, cybernetyk i organizator polskiej informatyki, związany z Politechniką Warszawską oraz Wojskową Akademią Techniczną. W 1935 r. ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera. W okresie międzywojennym pracował m.in. jako asystent w Katedrze Elektrotechniki Teoretycznej PW oraz kierownik Laboratorium Aparatów Elektroakustycznych Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego, zajmując się konstrukcją urządzeń do rejestracji i reprodukcji dźwięku, prezentowanych m.in. na wystawie światowej w Nowym Jorku w 1939 r. W czasie II wojny światowej prowadził działalność dydaktyczną. Wykładał m.in. podstawy elektrotechniki w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej oraz brał udział w powstaniu warszawskim jako oficer łączności w Zgrupowaniu „Zaremba”. Wywieziony do Niemiec trafił do obozów jenieckich, skąd został uwolniony w 1945 r.

Po wojnie zaangażował się w organizację szkolnictwa technicznego i przemysłu radiotechnicznego. W 1948 r. został powołany do służby wojskowej, uczestnicząc jednocześnie w organizacji Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie był zastępcą komendanta i kierownikiem Katedry Elektrotechniki Wojskowej. W tym czasie prowadził wykłady na Politechnice Wrocławskiej. W 1951 r. związał się z Politechniką Warszawską, gdzie kierował kolejno katedrami związanymi z radiofonią, konstrukcją sprzętu telekomunikacyjnego oraz maszynami matematycznymi. W 1955 r. został mianowany docentem, cztery lata później – profesorem nadzwyczajnym W latach 50. był najpierw prodziekanem, a następnie w 1956–1960 dziekanem Wydziału Łączności. W 1965 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Był jednym z pionierów rozwoju informatyki w Polsce, przyczyniając się do konstrukcji pierwszych maszyn cyfrowych oraz specjalistycznych urządzeń dla medycyny i przemysłu. Wprowadził i rozwijał badania nad niezawodnością systemów technicznych. W roku akademickim 1969/1970 pełnił funkcję rektora Politechniki Warszawskiej. W tym czasie kontynuował rozwój nowoczesnych kierunków badań i kształcenia w dziedzinie elektroniki i informatyki. Autor licznych publikacji naukowych z zakresu technologii sprzętu elektronicznego, teorii niezawodności oraz procesów produkcyjnych. Aktywny uczestnik życia naukowego i technicznego, członek m.in. Rady Naukowej Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, Rady Naukowej ds. Automatyzacji MON, Sekcji Technicznej Rady Głównej przy ministrze oświaty i szkolnictwa wyższego. Odznaczony wieloma odznaczeniami państwowymi, m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1962 r.), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1956 r.).

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Wykaz zmarłych rektorów Politechniki Warszawskiej, oprac. E. Borysowicz, Warszawa 2015.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.