Obrazy Ewy Anny Wasiutyńskiej niezmiennie fascynują delikatnością przekazu, barwą i przestrzenią. Pejzaże, krajobrazy parków miejskich, miast i pałaców wszystkie te elementy mogliśmy podziwiać na wystawie prezentowanej od 29 maja 2023 r. w Muzeum PW, a w październiku w krużgankach Gmachu Głównego PW. 

W maju br. w Muzeum PW przy ul. Nowowiejskiej 22 gościliśmy inż. arch. Ewę Annę Wasiutyńską - absolwentkę Wydziału Architektury PW. Podczas spotkania Pani Ewa Wasiutyńska wspominała rodzinę ściśle związaną z Politechniką Warszawską, barwnie opowiadała o swojej karierze zawodowej m.in. w Belgii oraz dzieliła się wielką pasją, jaką jest malowanie akwareli. 

Pamiątką z prezentowanej wyłącznie online ekspozycji są nie tylko zdjęcia, ale również film, w którym o wybranych orderach, odznaczeniach oraz ich historii opowiada dr Zbigniew Dunin-Wilczyński - historyk, muzealnik, były starszy kustosz Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

Ewa Anna Wasiutyńska równolegle do zawodu architekta rysuje i maluje - od roku 2007 akwarele o tematyce kwiatów, nieba i domów Brukseli, pejzaży polskich. Bierze udział w wystawach w Gdańsku i Warszawie, a także w Paryżu - 83 Salon Międzynarodowy "Ligne et Couleur" o tematyce Miroir (Lustro) w kwietniu 2018 r. oraz w Wenecji - XXVII Wystawa Międzynarodowa "Ligne et Couleur" Stowarzyszenia Architektów Artystów o temtyce "Libera Tutti" (Wolność dla Wszystkich) we wrześniu 2018 r.

Wśród eksponatów prezentowanych na wystawie "Ze szkicownika architekta" zobaczyć można m.in. dokumenty, dyplomy, projekty, fotografie rodzinne, czasopisma. Cenną pamiątką na ekspozycji jest zachowany w zbiorach rodzinnych architekta "Szkicownik" zawierający ponad 170 rysunków różnych postaci.

Muzeum Politechniki Warszawskiej zaprasza na wystawę Akwareli Ewy Wasiutyńskiej i Joanny Pętkowskiej.

Z okazji Święta Uczelni zapraszamy na wystawę malarstwa i fotografii "Trzy spojrzenia". Zawód architekta, jaki posiadają autorki prac, zawsze charakteryzował się m.in. zdolnością odczuwania form, wyobraźnią przestrzenną, poczuciem kompozycji i wrażliwością kolorystyczną. Obecnie, gdy komputer tak łatwo zastępuje rękę, potrzeba malowania i rysowania staje się coraz bardziej zrozumiała.

Na wystawie można zobaczyć m.in. dokumenty, legitymacje, odznaczenia, medale pamiątkowe, dyplomy, fotografie dotyczące prof. Jana Podoskiego. Ponadto prezentowane są fotografie urządzeń wdrożonych i zainstalowanych w metrze z udziałem Wydziału Transportu PW oraz świadectwa dopuszczenia do eksploatacji tych urządzeń. Na ekspozycji prezentowane są materiały ze zbiorów Muzeum PW, prof. nzw. dr. hab. inż. Mirosława Nadera oraz ze zbiorów Zakładu Sterowania Ruchem Wydziału Transportu PW. Akwarele na wystawę zostały użyczone przez Pana Czesława Huntera.

Ekspozycja wpisuje się w długoletnią współpracę Politechniki Warszawskiej i Uniwersytetu Warszawskiego. Celem wystawy jest przybliżenie polskiemu odbiorcy regionu Ameryki Łacińskiej i Kuby.

Przed paru tysiącami lat człowiek dla ozdoby swego cywilizacyjnego uniformu przypina złotą broszkę - sztukę ... 

M. Adamczyk

Marian Adamczyk (M. Adam) urodził się 8 grudnia 1938 r. w Karczmiskach koło Kazimierza Dolnego. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie ukończył w 1964 r. Szybko zdobył uznanie kolekcjonerów w kraju i zagranicą. Prace Mariana Adamczyka znajdują się m. in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II w Warszawie oraz w Muzeum Mazowieckim w Płocku. Tematem podstawowym w twórczości artysty jest człowiek i jego otoczenie. Specjalizuje się w najtrudniejszej dziedzinie jaką jest portret i tematyka końska. Ma w swoim dorobku ok. dwóch tysięcy obrazów i ponad sześć tysięcy rysunków.

 Magdalena Hniedziewicz, krytyk i historyk sztuki:

"(...) Należy Marian Adamczyk do malarzy, którzy opanowali tajniki rzemiosła, dla których malarstwo jest nie tylko sprawą tematu, ale sposobem osiągania określonych efektów za pomocą ściśle określonych metod. Jest w jego pracach rygor starannie opracowanej kompozycji, akuratność rysunku, gdzie nie ma miejsca na błędy i deformacje. Swobodę i lekkość ręki widać najlepiej w obrazach, które są najbardziej osobiste, "prywatne" - w niektórych aktach i portretach, w wiejskich pejzażach, w czarujących studiach białych koni. M. Adamczyk uprawia sztukę już od pół wieku; i to na swój własny sposób, rzetelnie i szczerze, bez skłonności do ulegania modom i artystycznemu nowinkarstwu. Nie szukając powierzchownego poklasku skupia się na swojej opowieści o świecie i ludziach posługując się poetyką, którą uważa za właściwą, godną stosowania, rozwijania i bogacenia (...) "