Urodzony: 7 sierpnia 1796  r. w Warszawie.  Zmarły: 6 maja 1847 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 13-VI-9/10

Wybitny matematyk i pedagog, który odegrał wiodącą rolę w organizacji i prowadzeniu Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Absolwent Liceum Warszawskiego i Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie złożył egzamin publiczny w obecności Stanisława Staszica. W latach 1817-1820 studiował w Collège de France, na Sorbonie oraz w École Polytechnique. Po powrocie do kraju został wykładowcą matematyki. W 1822 r. uzyskał stopień doktora filozofii, rok później – mianowanie na profesora nadzwyczajnego UW, a w 1824 r. na profesora zwyczajnego, specjalizując się w geometrii. W 1874 r. został powołany na członka Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Dzięki pozyskanym kwalifikacjom znalazł się w gronie młodej elity naukowej. 21 grudnia 1825 r. Komisja Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego mianowała go dyrektorem warszawskiej Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Garbiński, faktycznie pełniący funkcję rektora, był odpowiedzialny m.in. za organizację programu nauczania i kadry. Prowadził również zajęcia z przedmiotów kluczowych dla przyszłych inżynierów i przedsiębiorców w tym z matematyki niższej, rachunku wyższego, geometrii opisującej oraz kurs o wekslach. Dbał o wysoki poziom nauczania, bazując na najlepszych europejskich wzorcach akademickich.

Wraz z wybuchem powstania listopadowego Garbiński aktywnie włączył się do walk, stając na czele jednego z oddziałów. Pod koniec powstania piastował stanowisko prezesa Rady Municypalnej Warszawy oraz ministra Oświecenia Narodowego. Konsekwencją udziału Garbińskiego w powstaniu było usunięcie go ze wszystkich zajmowanych stanowisk. W ramach represji również Szkoła Przygotowawcza została zamknięta, a Garbiński zmuszony był opuścić Warszawę. W kolejnych latach zarządzał majątkami ziemskimi m.in. rodziny Zamoyskich z dala od życia akademickiego. Kajetan Garbiński mimo przedwczesnego zakończenia kariery naukowej, pozostawił po sobie znaczący dorobek: publikował prace z zakresu matematyki m.in. z geometrii i rachunku prawdopodobieństwa oraz zapisał się w historii jako współorganizator pierwszej polskiej szkoły technicznej na Mazowszu. Jego wysiłki administracyjne i dydaktyczne w latach 1826–1831 przyczyniły się do powstania w 1898 r. Instytutu Politechnicznego, a następnie Politechniki Warszawskiej w 1915 r.

Bibliografia:

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.