Urodzony: 29 października 1869 r. w Pabianicach. Zmarły: 5 sierpnia 1941 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 198 -IV -24

Wybitny polski inżynier budownictwa, światowej sławy konstruktor mostów, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej, pierwszy, który wyraził zgodę na objęcie tej funkcji po raz na trzeci z rzędu. W latach 1888–1894 studiował matematykę na Uniwersytecie w Petersburgu, a następnie ukończył studia w tamtejszym Instytucie Inżynierów Komunikacji. Dyplom otrzymał w 1898 r. W latach 1898–1919 pracował w Petersburgu, w tym na stanowisku naczelnego inżyniera Zarządu Miejskiego. Zaprojektował i zbudował dziesiątki mostów, w tym słynny stalowy Most Pałacowy przez Newę (1915 r.), za który otrzymał złoty medal dla najlepszego projektu dekady w Rosji. W 1916 r. uzyskał stopień docenta nauk inżynierskich na podstawie pracy o zastosowaniu łuków trójprzegubowych w mostach zwodzonych. W 1918 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego w petersburskim Instytucie Inżynierów Cywilnych, gdzie od 1917 r. prowadził Katedrę Budowy Mostów. W latach 1919–1921 przebywał w Estonii, zajmując się odbudową zniszczonej infrastruktury. Równolegle do prac inżynierskich realizował w Petersburgu działalność naukową i dydaktyczną.

W 1921 r. osiedlił się w Warszawie i objął Katedrę Budowy Mostów na Wydziale Inżynierii Lądowej PW. W latach 1923–1929 pełnił funkcję dziekana tegoż wydziału. Sprawował godność rektora Politechniki Warszawskiej w latach 1929–1932. W kolejnym roku został prorektorem uczelni. Był ceniony przez studentów za serdeczność i życzliwość. Podczas sprawowania obowiązków rektorskich ufundował sztandar dla Towarzystwa Bratniej Pomocy. W 1938 r. Politechnika Warszawska nadała mu tytuł doktora honoris causa. W okresie międzywojennym działał w licznych organizacjach, m.in. jako prezes Polskiego Związku Inżynierów Budowlanych oraz członek Akademii Nauk Technicznych. Został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta oraz Orderem Korony Belgijskiej III klasy. Oprócz projektów mostów był autorem m.in. stalowej konstrukcji Dworca Głównego w Warszawie oraz dziesięciu wież radiostacji w Babicach. W czasie okupacji niemieckiej pozostał w stolicy, angażując się w prace Stołecznego Komitetu Pomocy Społecznej.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Andrzej Pszenicki (1869-1941) Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, T. Kotaszewicz, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1989.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.